เรื่องเล่าจากญี่ปุ่น · ครอบครัวและการดูแล
เวลากลับบ้านพ่อแม่ จะเล่นเปียโนได้จนกว่าพี่ชายจะกลับจากงาน พอพี่ชายกลับมา ก็เกรงใจที่จะทำเสียงดัง วันที่พี่ชายอารมณ์ไม่ค่อยดี บทสนทนาตอนมื้อเย็นจะน้อยลง นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งซึ่งมีพี่น้องที่มีความพิการ เขียนเหตุผลที่เลือกอยู่คนเดียวไว้แบบนั้นใน note
ไม่ได้เกลียดครอบครัว
ผู้เขียนมีพี่ชายที่มีภาวะออทิสติกสเปกตรัม พี่ชายทำงานอยู่ และได้เล่าว่าไม่ได้เป็นแบบที่ทุกคนในครอบครัวต้องมาดูแลพี่ชาย ถึงอย่างนั้นก็เขียนว่า “รู้สึกอยู่เหมือนกันว่า พี่ชายเป็นศูนย์กลางของชีวิตครอบครัวอยู่กลาย ๆ”
จากบ้านพ่อแม่ไปมหาวิทยาลัย เดินทางด้วยรถไฟได้โดยใช้เวลาราว 2 ชั่วโมงครึ่ง ผู้เขียนอธิบายกับพ่อแม่ว่า “เพราะไม่อยากตื่นแต่เช้า” แต่ตัวเองก็รู้ว่ามีเหตุผลอื่นด้วย เพียงแต่ไม่เคยพูดเหตุผลนั้นออกมาเป็นคำต่อหน้าพ่อแม่เลยสักครั้ง
“ไม่ได้เกลียดครอบครัว” “ไม่ใช่ว่าอยากอยู่ห่างจากพี่ชาย” หลังจากบอกอย่างนั้น ก็ปิดท้ายว่า ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าการเลือกอยู่คนเดียวเป็นคำตอบที่ถูกหรือเปล่า
พออ่านเรื่องนี้ พ่อแม่บางคนอาจรู้สึกสะดุ้งอยู่ในใจ
ถึงรู้ตัว ก็อาจดูแลได้ไม่ทั่วถึง
อีกคนหนึ่งที่มีพี่น้องพิการเขียนว่า “ความรู้สึกอิจฉาใครสักคน กับการเห็นว่าเขาสำคัญ สามารถอยู่ด้วยกันได้” น้องสาวหลายคนที่มีความพิการสำคัญกับตัวเอง ถึงอย่างนั้นก็เคยคิดว่า “อยากให้มองฉันบ้างเหมือนกัน” เป็นคำที่บอกว่า สองความรู้สึกนี้มีพร้อมกันได้
มีคำจากฝ่ายพ่อแม่ด้วย คุณแม่ที่เลี้ยงลูกซึ่งมีอาการชักเขียนว่า ทั้งที่รู้ว่ากำลังให้ลูกคนพี่ ๆ ต้องอดทน แต่ก็เปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้ สิ่งที่กลัวที่สุดคือ “ลูกคนพี่ ๆ จะเกลียดแม่ไหม”
ที่บ้านฉันก็มีลูก 2 คนเหมือนกัน เวลามีเรื่องเกี่ยวกับโรงเรียนกวดวิชาหรือชมรม ฉันคิดว่าการที่ต้องคอยดูแลคนใดคนหนึ่งตลอด เป็นเรื่องที่เลี่ยงได้ยาก ลูกคนที่ลองทำหลายอย่างก็มักทำให้เราต้องลงไปช่วยมากกว่า ระหว่างนั้น ฉันคอยเป็นห่วงอยู่เสมอว่าอีกคนจะกำลังงอนอยู่หรือเปล่า
บางครั้งพี่น้องก็ไม่บอกพ่อแม่ว่ากำลังเกรงใจเรื่องอะไร ฝ่ายพ่อแม่เองก็อาจรู้ตัว แต่ดูแลได้ไม่ทั่วถึง ฉันคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ได้แปลว่าฝ่ายไหนเป็นคนผิด
พี่น้องก็มีวงพบปะของพี่น้องเอง
มีเรื่องหนึ่งที่ถ้ารู้ไว้ อาจทำให้เบาใจลงได้บ้าง “กลุ่มพี่น้อง” ซึ่งเป็นที่รวมตัวของพี่น้องของเด็กที่มีความพิการหรือเจ็บป่วย มีตั้งแต่องค์กรที่ทำงานทั่วญี่ปุ่น ไปจนถึงกลุ่มในแต่ละพื้นที่ แม้แต่สารรวมกรณีตัวอย่างที่คณะวิจัยของรัฐจัดทำขึ้นในปีงบประมาณ 2019 หรือปีแรกของรัชศกเรวะ ก็มีรายชื่อกลุ่มพี่น้องจากหลายพื้นที่ ตั้งแต่ฮอกไกโดไปจนถึงฟูกูโอกะ
เรื่องที่พูดกับพ่อแม่ได้ยาก บางครั้งอาจพูดกับคนที่อยู่ในสถานะเดียวกันได้ แค่รู้ว่ามีพื้นที่แบบนั้นอยู่นอกครอบครัว พ่อแม่ก็อาจไม่ต้องรับทุกอย่างไว้คนเดียว
ผู้เขียนที่เลือกอยู่คนเดียวบอกว่าจะเขียนความคิดของตัวเองต่อไป ฉันคิดว่าการออกจากบ้าน ก็เป็นคำตอบหนึ่งในแบบของคนที่เป็นพี่น้องเหมือนกัน
ใส่ความเห็น