เรื่องเล่าจากญี่ปุ่น · มุมมองของพุคาริ
เวลาเห็นพาดหัวว่า “กำลังฮิตในหมู่คนรุ่นใหม่” สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเราคือแบบนี้
คนรุ่นใหม่ที่ว่านี่หมายถึงใคร เด็กมัธยมปลาย คนอายุสิบกว่า ๆ หรือใครกันแน่
พูดข้อสรุปก่อนเลย ถ้าเขียนแค่ว่า “กำลังฮิต” โดยไม่บอกว่าคนรุ่นใหม่กลุ่มไหน เราว่าอ่านไว้ประมาณว่า กำลังฮิตในหมู่คนรอบตัวคนเขียน ก็พอ
เด็กมัธยมปลายราว 6 ใน 10 คนถึงกับเอียงคอ
วากาโมโนะรีเสิร์ชเผยผลสำรวจเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม โดยถามนักเรียนมัธยมปลายทั่วญี่ปุ่น 386 คนว่า เคยเห็นทีวีหรือข่าวออนไลน์รายงานว่า “กำลังฮิตในหมู่คนรุ่นใหม่” แล้วรู้สึกว่า “แต่ก็ไม่ได้ฮิตนี่นา…” บ้างไหม คนที่ตอบว่าเคยมี 62.4% ส่วนการสำรวจจริงทำระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงมิถุนายนปีนี้
เหตุผลของคนที่ตอบว่าเคย ก็มีเสียงแบบนี้เรียงกันอยู่
- บางอย่างเลิกฮิตไปแล้ว
- หลายอย่างไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ
- คนรอบตัวไม่ได้พูดถึง
- มีบทความที่เข้าใจผิดว่า สิ่งที่ฮิตอยู่ในโซเชียลบางวงคือกระแสของคนรุ่นใหม่ทั้งหมด
- แต่ละพื้นที่ฮิตไม่พร้อมกัน
ที่น่าสนใจคือ คนที่ถูกพูดถึงเองนี่แหละขีดเส้นแบ่งไว้ชัดเจน
ตกลงความหมายของคำให้ตรงกันก่อน
คำว่า “กำลังฮิต” น่าจะมีอยู่สองแบบ
แบบหนึ่งคือ คนรอบตัวใช้กันจริง ๆ มีของสิ่งนั้นกันจริง ๆ
อีกแบบคือ เห็นตัวเลขที่ไหนสักแห่งเยอะ เช่น จำนวนครั้งที่ดู หรือจำนวนที่ขายได้
“กำลังฮิตในหมู่คนรุ่นใหม่” ในข่าว ส่วนใหญ่เป็นแบบที่สอง แต่เขียนทำหน้าเหมือนเป็นแบบแรก คนที่ถูกพูดถึงก็เลยเอียงคอ
“คนรุ่นใหม่” ก็เหมือนกัน คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาว่า “เด็กมัธยมปลาย คนอายุสิบกว่า ๆ หรือใครกันแน่” ก็คงมาจากตรงนี้ จริง ๆ แล้วเป็นคนที่ไหน อายุประมาณเท่าไร อยู่ในแวดวงแบบไหน เนื้อข้างในต่างกันไปหมด ถ้าไม่เขียนตรงนั้นแล้วรวบเป็นคำเดียว คำก็ใหญ่ขึ้น แต่เนื้อหากลับพร่าลง
ถ้าพาดหัวใช้คำลวก ๆ เราก็ไม่อยากอ่าน
เราไม่ชอบวิธีเขียนพาดหัวเพื่อลากคนไปต่อ แบบ “แต่ว่า…” “ไม่น่าเชื่อว่า…” “เอ๊ะ!?” ที่ซ่อนตอนจบแล้วเร่งให้กด ถ้าจะดึงความสนใจด้วยจำนวนตัวอักษรที่มีจำกัด เราอยากให้เลือกคำมากกว่านี้
“กำลังฮิตในหมู่คนรุ่นใหม่” ก็คล้ายกันนิดหน่อย พอขยายประธานให้ใหญ่ ก็เกี่ยวคนได้เยอะ แต่ยิ่งขยาย คนที่กำลังพูดถึงจริง ๆ ก็ยิ่งหายไป
ในฐานะคนอ่าน ถ้าไม่รู้ว่าพูดถึงใคร ก็ตรวจสอบไม่ได้ อะไรที่ตรวจสอบไม่ได้ เราก็คล้อยตามไม่ลง
จากฝั่งคนที่ไม่ได้อยู่ในคำว่า “ทุกคน”
ไหน ๆ ก็พูดแล้ว ในชีวิตประจำวันเราแทบไม่ใช้การพิมพ์แบบ flick ที่แตะปุ่มแล้วปัดสั้น ๆ เพื่อเลือกตัวอักษรเลย เดี๋ยวนี้ทุกคนพิมพ์บนมือถือกันเร็ว แต่เรายังมองแล้วค่อย ๆ กดทีละตัว คงเป็นคนส่วนน้อยแหละ
เพราะอย่างนั้น เวลาเห็นว่า “ทุกคนทำแบบนี้กัน” เราก็เผลอนับคนที่ไม่ได้รวมอยู่ในนั้นขึ้นมา
คำตอบของเด็กมัธยมปลายที่ว่า “คนรอบตัวไม่ได้พูดถึง” เราว่าก็คือแบบนี้ ถ้ารอบตัวเขาไม่มี อย่างน้อยสำหรับคนนั้นมันก็ไม่ได้ฮิต แล้วก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร
ถ้าเขียนไว้ว่าเป็นเรื่องของใคร
กลับกัน ถ้าเขียนว่า “ในโรงเรียนนี้ ห้องนี้” หรือ “ในโซเชียลนี้ ในกลุ่มอายุนี้” เราก็อ่านต่อได้แบบไม่ค่อยตั้งแง่ เพราะรู้สึกว่ายิ่งเขียนขอบเขตให้เล็กลง ก็ยิ่งใกล้ความจริง
สุดท้าย ที่เราไม่หลงไปกับคำว่า “กำลังฮิตในหมู่คนรุ่นใหม่” อาจเป็นแค่เพราะเราตามกระแสไม่ทันก็ได้ รู้ตัวว่าตามไม่ทัน ก็เลยอยากเช็กอย่างน้อยก่อนว่ากำลังพูดถึงใคร แล้วค่อยตามไป เอาเป็นว่าแบบนั้นแล้วกัน
ใส่ความเห็น