เรื่องเล่าจากญี่ปุ่น · ครอบครัวและการดูแล
“ตั้งแต่ลูกชายคนโตของฉันเริ่มไปสถานประกอบการสนับสนุนการทำงาน ก็ผ่านมาปีกว่าแล้ว”
ในแผ่นพับที่กลุ่มครอบครัวของผู้มีความพิการทางจิตในจังหวัดทตโตริจัดทำ มีคุณแม่คนหนึ่งเขียนไว้อย่างนั้น เธอเล่าต่อว่า ลูกได้พบปะเพื่อนผ่านงานและกิจกรรมต่าง ๆ ที่สถานประกอบการ อีกทั้งมีผู้ฝึกสอนคอยช่วยเหลือ จึง “ดูเหมือนกำลังเติบโตทั้งกายและใจในแต่ละวัน”
หลังจากอาการทรุดลง ดูเหมือนลูกจะสูญเสียความมั่นใจ สำหรับครอบครัวที่กำลังผ่านช่วงแบบนั้น คำว่า “เติบโต” นี้อาจดูสว่างจ้าจนรู้สึกห่างออกไปนิดหน่อย
สิ่งที่ต่างหูส่งมาถึง
นิตยสารชูกังโจเซ PRIME รายงานว่า ต่างหูราคา 4,180 เยนที่เจ้าหญิงคาโกะทรงสวมขณะเสด็จเยือนเกียวโตในเดือนตุลาคม เป็นผลงานจากสถานประกอบการสนับสนุนการทำงานต่อเนื่องประเภท B ในเกียวโต เป็นชิ้นงานที่นำแผ่นทองคำเปลวประกบไว้ระหว่างแก้วแล้วเผา ตั้งแต่ตัดแก้ว เผาในเตา ไปจนถึงติดชิ้นส่วนโลหะ ล้วนมีผู้ใช้บริการที่ชำนาญรับผิดชอบ วันถัดจากที่ทรงสวม สินค้าในร้านออนไลน์ก็ขายหมด และคำสั่งซื้อเพิ่มเป็นอย่างน้อย 5 เท่าของเดิม
สถานประกอบการนี้มีผู้มีความพิการทางจิตมาใช้บริการ ผู้รับผิดชอบการจัดการบริการบอกว่า การทำและขายสินค้ามีเป้าหมายให้เกิด “ความรู้สึกสำเร็จและการเรียกความมั่นใจกลับคืนมา” และยังบอกด้วยว่า อยากให้ผู้คนรู้จักภาพของผู้ใช้บริการที่ “กำลังพยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา”
สิ่งที่เป็นข่าวคือต่างหู แต่พออ่านแล้ว คำที่ติดอยู่ในใจเราคือ “กำลังพยายามเรียกกลับคืนมา” เราคิดว่าการได้สิ่งนั้นคืนมาไม่ใช่เรื่องที่ทำครั้งเดียวแล้วจบ
มีวันที่คำให้กำลังใจส่งไปไม่ถึงเหมือนกัน
เว็บไซต์กระทรวงสาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการญี่ปุ่นมีประสบการณ์ของคุณแม่ที่ลูกชายเป็นโรคจิตเภท ลูกชายเริ่มทำงานแล้ว และเมื่อไปทำงานในไซต์ใหญ่ เขาก็เริ่มเปรียบเทียบตัวเองกับคนวัยเดียวกัน จนกังวลว่า “ฝีมือของเราอาจยังต่ำอยู่” คุณแม่ย้อนเล่าว่า เธอให้กำลังใจซ้ำ ๆ ว่า “มีเรื่องที่ยังไม่รู้ก็เป็นธรรมดา สั่งสมประสบการณ์ไปก็จะไม่เป็นไร”
พออยู่ต่อหน้าลูกที่กำลังเสียความมั่นใจ ก็รู้สึกว่าต้องพูดอะไรสักอย่าง แต่บางวัน ต่อให้พูดแล้วสีหน้าลูกก็ยังไม่สดใสขึ้น มีบ้างไหมที่ในเวลาแบบนั้น คุณไม่รู้แล้วว่าจะพูดกับลูกอย่างไรดี
พื้นที่ที่ครอบครัวได้คุยกัน
มีเรื่องหนึ่งที่ถ้ารู้ไว้ อาจช่วยให้ใจเบาลงได้บ้าง “กลุ่มครอบครัว” ที่ครอบครัวของผู้มีปัญหาสุขภาพจิตมารวมตัวกันมีอยู่ทั่วญี่ปุ่น บนเว็บไซต์ขององค์กรระดับประเทศ “มินนะเน็ต” หรือสมาพันธ์สมาคมครอบครัวเพื่อสุขภาพจิตและสวัสดิการแห่งญี่ปุ่น มีรายชื่อสมาพันธ์ในทั้ง 47 จังหวัดของญี่ปุ่น
คุณแม่ในแผ่นพับตอนต้นก็เขียนไว้ว่า ในวงพบปะของครอบครัว พวกเขาคุยกันถึงเรื่องที่ลำบากในวันที่ลูกไปสถานประกอบการไม่ได้ หรือสิ่งที่กำลังตั้งตารอ บางครั้งก็พูดถึงความฝันในอนาคตด้วย
เวลาที่รอให้ความมั่นใจของลูกกลับคืนมา เป็นเวลาที่ยาวนานสำหรับครอบครัวเช่นกัน ระหว่างนั้น การมีที่ที่ได้คุยกับคนในฐานะเดียวกัน อาจเป็นเรื่องที่เก็บไว้ในใจก็ได้
คุณจำช่วงเวลาที่ลูกเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่งแล้วรู้สึกว่า “ทำได้แล้ว” ได้ไหม
ใส่ความเห็น